Ana içeriğe atla

Hastalık Başa Bela...

Hasta olmaktan, ilaç kullanmaktan, hastanelerden ve yatmaktan nefret ediyorum. Hasta olduğumda benliğimi saran tüm olumsuz düşüncelerden de tabi.. Aklıma gelmeyen ne kadar kötü düşünce  varsa hastalandığımda geliyor. Kendimi zayıf ve eksik hissediyorum. Her defasında iyileştiğimde spor yapıcam, dengeli beslenicem  desemde hep unutuluyor tarafımdan.  Öksürüyorum..Hapşırıyorum..Nefes alamıyorum..Bronşit olmaktan nefret ediyorum...

Hayata reset atılabilse...
Tüm sevdiklerimiz sonsuza kadar yaşayabilse...
Eşitsizlikler ortadan kalksa ve tüm insanlar eşit olsa...
Burjuvazi yok olsa...
Çocuklar anneleriyle savaşmasa...
Etiketler:

Yorumlar

  1. bırtutamkekik29 Mart 2012 23:15

    merhabalar:)
    ayynenn katılıyorum,hayata reset konusuna;)
    ne hoş bir sayfa bu böyle..
    sayfanıza bayıldımm..
    seve seve izliyorum hemen..
    bende bekliyorum sayfama sizi,arzu ederseniz tabiki..
    kucak dolusu sevgilerimle..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. MaRuL31 Mart 2012 18:39

      heey çok teşekkür ederim. Beğenmene sevindim. Tabiki geliyorum hemen sayfana :) Sevgiler bende de ....

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Anneler Günü

Bu güne dair aklıma pek çok şey geliyor. Gelgitler yaşıyorum yine, düşüncelerim arasında. Zaten beni ben yapan da hızlı ve aynı anda çok şey düşünmek değil mi? Ben buna "düşünce ishali" de diyorum. Yersiz ve zamansız, bir anda geliyor ve geçiyor. Bazen de geçmiyor, uzunca bir süre devam ediyor. Anneler gününü kendi çocuklarım hariç, tanıdıklarım, öğrencilerim, veliler, arkadaşlarım ve sosyal çevremden insanlar kutladılar. Ama kendi doğurduklarımdan ses yok. Evet, bu günü kendileri belki önemsemiyorlardır, ama benim önem verdiğimi bildiklerinden, yapmacık da olsa insan bir öpücük olsun bekliyor. Dünya da bu kadar acı varken bir günün önemi varmı? Ama gündelik hayatımıza acılar içinde devam ediyorsak, şatafatlı olmayan, bir öpücükle dahi kutlanabilen bu günde hatırlanmak istiyor insan... Henüz bu günün bitmesine 4 saat daha var. Eve gittiğimde neler olacak, göreceğiz bakalım. Bana gelince... Tanıdığım herkese küçük küçük hediyeler alasım, herkesi mutlu edesim, onların mutl...
Yorum Gönder
Devam Et »

ANNELİK

ŞU AN BURADA OLUP, KÜÇÜK BİR NEFES ALIP YENİDEN DÖNSEM KEŞMEKEŞE... Evet anne olmayı ben seçtim. Ama onlar-çocuklarım- dünyaya gelmeyi seçmediler. Ve her defasında bunu bana karşı kullanıyor olmaları beni çok yoruyor. Sanki kalbime bıçak saplanıyor. Alt tarafı kızımdan 1 fincan kahve istedim. Ve şaka bile olsa, o cümleyi haketmedim. Ben anneme bir defa "beni doğurmasaydın" demedim. "ben gelmek istemedim, beni sen dünyaya getirdin, bakmak zorundasın" demedim, demem. Peki bu cümleler bana neden söyleniyor? Önce oğlum, şimdi kızım. Ve ben dünden beri ara ara ağlıyor, mide ağrısı yaşıyor ve yaşama sevincimi kaybediyorum.
Yorum Gönder
Devam Et »

Fakirim...

Kimseye söyleyecek lafım yok. Sözlerim sadece kendime... Hayat sadece giyinmek, yemek, ev süslemek mi? İnsanlar bu kadar zenginleştiler mi? Biz bu kadar zenginleştik mi? Cebimizdeki son paraya gidip kıyafet ya da evimize eşya alıyoruz. Neden ?? Fakir evlerde var bu ülkede.. Fakir insanlar..Fakir çocuklar... Onların hüzünlü gözleri var.. Ama çocuklar işte.. Kötü düşüncelerden uzak.. Saf.. Sevgi dolu.. Havadaki yağmur kokusundan olsa gerek, melankolik oluşum.. İçimde hüzün.. Aklımda düşünceler... Kimi görsem üzgün, "ne derdi var acaba" diyorum hemen.. Kötü düşünemiyorum kimse için.. Sol yanım tutuyor bazen, düzene karsı çıkasım geliyor.  Sakin ol diyor kalbime huzur veren bir ses... Sen benim kulumsun... Onlar marka giymiyor.. Bizim ergenler gibi "ordan alalım, burdan alalım" demiyorlar. "bu pantalondan arkadaşımda da var, ben bunu giymem" demiyorlar.. "Üşümeyelim, hasta oluruz, okula gidemeyiz" der onlar.. Kim demişse ne güzel d...
1 yorum
Devam Et »