Ana içeriğe atla

Yoğun günler..Güzellikler..

Anlatması, daha doğrusu yazması bile o kadar yorucu geliyorki...Ve ben ki uzuuun uzun yazıları sevmem. Ama içimde kalmasındansa anlatıyım gitsin.

7 Eylül  de sevgili eşimin doğumgünüydü :) Üye olduğu klübe misafir geldiği için onu da beni de oraya çağırdıklaı için, pastamızı ve kutlamamızı orda, arkadaşlar ve yabancı misafilerle yaptık. Gece yarısına kadar süren sohbetin ardından, eve döndüğümüzde gözümüzden uyku akıyordu :)

Önce bir kuzenin kınası vardı. Foto şipşak olarak görevdeydim. Güzeldi ama çalan parçaları pek beğenmediğim için sadece "damat halayı"nda katılım gösterdim :) Sürekli Ankara havası, nereye kadar canım. Nerde o güzelim türküler..

Sonra, cumartesi günü eşimin yeğninin sözü vardı. Aynı gün AÖF bütünleme sınavları da olduğu için tüm gün ordan oraya koşturdum. Orda da foto görevi bendeydi. Pestilim çıktı. Tabi bunda en büyük etken apartman topuklardı :) Şu topuklular hiç bana göre diil..

Dün de yine sınav vardı. Sonrasında sınav stresi atmak için güzelce mağazaları dolaştım. E o kadar strese ancak bu gezme iyi gelirdi.

Bugünde oğlanın lise kayıt işleri için koşturmaca vardı. Bürokratik işler ne kadar zor ve yorucu. Yine bağış söz konusuydu. Amma ve  lakin, bizde kredikartızedeler olarak bağıştan muaf tutulmayı başardık. Olunca vericez artık ;)

Sonuç: Yoğun günlerin ardından sakin günler gelirmi dersiniz? Hiç sanmıyorum. Daha sırada Ayşe nin dünyaya gelişi var. Onun doğum fotoğrafları var :) Allahım sen bana güç ver ki hepsine yetişiim :)

FOTOLAR






Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Anneler Günü

Bu güne dair aklıma pek çok şey geliyor. Gelgitler yaşıyorum yine, düşüncelerim arasında. Zaten beni ben yapan da hızlı ve aynı anda çok şey düşünmek değil mi? Ben buna "düşünce ishali" de diyorum. Yersiz ve zamansız, bir anda geliyor ve geçiyor. Bazen de geçmiyor, uzunca bir süre devam ediyor. Anneler gününü kendi çocuklarım hariç, tanıdıklarım, öğrencilerim, veliler, arkadaşlarım ve sosyal çevremden insanlar kutladılar. Ama kendi doğurduklarımdan ses yok. Evet, bu günü kendileri belki önemsemiyorlardır, ama benim önem verdiğimi bildiklerinden, yapmacık da olsa insan bir öpücük olsun bekliyor. Dünya da bu kadar acı varken bir günün önemi varmı? Ama gündelik hayatımıza acılar içinde devam ediyorsak, şatafatlı olmayan, bir öpücükle dahi kutlanabilen bu günde hatırlanmak istiyor insan... Henüz bu günün bitmesine 4 saat daha var. Eve gittiğimde neler olacak, göreceğiz bakalım. Bana gelince... Tanıdığım herkese küçük küçük hediyeler alasım, herkesi mutlu edesim, onların mutl...

ANNELİK

ŞU AN BURADA OLUP, KÜÇÜK BİR NEFES ALIP YENİDEN DÖNSEM KEŞMEKEŞE... Evet anne olmayı ben seçtim. Ama onlar-çocuklarım- dünyaya gelmeyi seçmediler. Ve her defasında bunu bana karşı kullanıyor olmaları beni çok yoruyor. Sanki kalbime bıçak saplanıyor. Alt tarafı kızımdan 1 fincan kahve istedim. Ve şaka bile olsa, o cümleyi haketmedim. Ben anneme bir defa "beni doğurmasaydın" demedim. "ben gelmek istemedim, beni sen dünyaya getirdin, bakmak zorundasın" demedim, demem. Peki bu cümleler bana neden söyleniyor? Önce oğlum, şimdi kızım. Ve ben dünden beri ara ara ağlıyor, mide ağrısı yaşıyor ve yaşama sevincimi kaybediyorum.

Fakirim...

Kimseye söyleyecek lafım yok. Sözlerim sadece kendime... Hayat sadece giyinmek, yemek, ev süslemek mi? İnsanlar bu kadar zenginleştiler mi? Biz bu kadar zenginleştik mi? Cebimizdeki son paraya gidip kıyafet ya da evimize eşya alıyoruz. Neden ?? Fakir evlerde var bu ülkede.. Fakir insanlar..Fakir çocuklar... Onların hüzünlü gözleri var.. Ama çocuklar işte.. Kötü düşüncelerden uzak.. Saf.. Sevgi dolu.. Havadaki yağmur kokusundan olsa gerek, melankolik oluşum.. İçimde hüzün.. Aklımda düşünceler... Kimi görsem üzgün, "ne derdi var acaba" diyorum hemen.. Kötü düşünemiyorum kimse için.. Sol yanım tutuyor bazen, düzene karsı çıkasım geliyor.  Sakin ol diyor kalbime huzur veren bir ses... Sen benim kulumsun... Onlar marka giymiyor.. Bizim ergenler gibi "ordan alalım, burdan alalım" demiyorlar. "bu pantalondan arkadaşımda da var, ben bunu giymem" demiyorlar.. "Üşümeyelim, hasta oluruz, okula gidemeyiz" der onlar.. Kim demişse ne güzel d...